Norske tekstar: Marita Liabø
Bastarden av Vinterfall.
Dvergen av Casterlyberget.
-Sist vi møttest, stod vi på muren. -Du pissa ned frå kanten.
-Du har fått deg nokre arr på vegen. -Vegen blei lang. Men vi lever.
-Tyrion Lannister. -Davos Sjøbein.
Løkriddaren. Vi kjempa på kvar vår side i slaget ved Svartbukta.
Missandei er rådgivar for dronninga.
Velkomne til Drakestein. Dronninga veit at reisa er lang, og set pris på at de kjem.
Det er fint om de gir frå dykk våpena.
Det er klart.
Då kan de bli med meg.
Kor er du frå? Det er vanskeleg å høyre.
-Eg blei fødd på Naathøya. -Eg har høyrt det er fint der.
Palmar og sommarfuglar ... Eg har ikkje vore der.
Det er ikkje som før.
Sansa lever og har det bra, har eg høyrt. Saknar ho meg fælt?
Det arrangerte ekteskapet vårt blei aldri fullbyrda, så du veit det.
-Ho er skarpare enn ho gir uttrykk for. -Ho har begynt å gi uttrykk for det.
Eg vil gjerne vite korleis ei nattvakt kan bli konge.
Korleis blir ein Lannister handa til ein Targaryen?
Lang, blodig historie. Og eg var full heile tida.
-Vasallane mine misliker at eg drog hit. -Eg ville frårådd deg det, eg òg.
Det er ein tommelfingerregel: Starkane går det ikkje bra med i Sør.
Men eg er ingen Stark.
Eg skulle til å seie at ein ven seg til dei.
Men så gjer ein ikkje det.
Kom. Mor deira ventar på deg.
Eg lurte på korfor du ikkje ville helse på gjestane. Du bad oss tilkalle han.
-Vil du ikkje treffe han? -Eg har gjort mitt.
Eg har samla is og eld.
Merkeleg. Du snakka varmt om Jon Snø. Når han kjem, gøymer du deg på ei klippe.
Eg trudde ikkje du var blyg.
-Eg er ferdig med å kviskre kongar i øyra. -Det tviler eg på.
La oss vanlege menneske smake makt, -
- så blir vi som løver som har fått smaken på menneske.
Ingen av oss er vanlege menneske.
Vi skildest ikkje som venner, eg og kongen i Nord. Eller rådgivaren hans.
Eg gjorde feilsteg.
Fryktelege feilsteg.
Eg er berre i vegen om eg blir her. Eg reiser til Volantis.
Bra.
For å vere ærleg synest eg ikkje du skal komme tilbake til Westeros.
Eg veit ikkje om du er trygg her.
Eg kjem tilbake, kjære edderkopp. Ein siste gong.
Eg blir nøydd til å døy her, i dette framande landet. Som du.
Du står framfor Daenerys Stormfødd av hus Targaryen. Jerntronearving.
Dronning av andalane og dei første menn. Beskyttar av Dei sju rika. Drakemora.
Khaleesi av Grassjøen. Den ubrende. Lenkebrytaren.
Dette er Jon Snø.
Han er konge i Nord.
Takk for at du kom, mylord. Eg håpar sjøen ikkje var for høg.
Beklagar Loppereiret-dialekten min, men Jon Snø er konge, dykkar nåde. Ikkje lord.
-Tilgi meg ... -Dette er sir Davos Sjøbein.
Eg har inga formell utdanning, men den siste kongen i Nord var vel Torrhen Stark, -
- som knelte for Aegon Targaryen, mot at nordbuarane fekk leve.
Torrhen Stark svor truskap til hus Targaryen, uavhendeleg. Eller tar eg feil?
-Eg var ikkje der, dykkar nåde. -Sjølvsagt ikkje. Men ein eid er ein eid.
Og "uavhendeleg" betyr ... Kva betyr "uavhendeleg"?
-I evig tid. -I evig tid.
Derfor vil eg tru, mylord, at du er kommen for å knele.
Eg er ikkje det.
Nei. Det var synd.
Har du reist så langt berre for å bryte lovnaden til hus Targaryen?
Far din brende far min og onkelen min levande ...
Far min var vondskapsfull.
På vegner av hus Targaryen ber eg om tilgiving for brotsverka mot familien din.
Eg ber deg om ikkje å dømme ei dotter for det far hennar gjorde gale.
Husa våre var allierte i hundreår. Det var dei beste hundreåra i historia.
Hundreår med fred og framgang, -
- med ein Targaryen på jerntrona og ein Stark i rolla som vaktar i Nord.
Eg er den siste Targaryen, Jon Snø.
Hald løftet forfedrane dine gav mine. Knel, og du blir vaktar.
Saman bergar vi landet frå dei som vil øydelegge det.
Du har rett.
Du har inga skyld. Og eg er ikkje bunden til løfta forfedrane mine gav.
-Korfor er du då her? -Du må hjelpe meg, og eg må hjelpe deg.
Såg du tre drakar då du kom?
-Eg såg dei. -Såg du dothrakiane, som vil drepe for meg?
-Dei lyser opp. -Likevel ...
-Du må hjelpe meg, seier du. -Ikkje med å ta Cersei. Byen fell lett.
-Vi tok han nesten, utan drakar. -Nesten.
Korfor har du ikkje gått til åtak på Kongshamn?
Fordi du ikkje vil drepe uskyldige.
Du vinn krigen om du gjer det, men lar vere, og det betyr -
- at du er eit betre menneske enn Cersei er.
Uansett forklarer det ikkje korfor eg treng hjelpa di.
Fordi du og eg og Cersei og alle andre er som barn. Vi kranglar og seier "urettferdig".
Du sa du liker han.
Han nektar å kalle meg dronning, nektar å knele og kallar meg eit barn.
Han kallar oss alle barn. Det er ein metafor.
Alle kjem til å døy om ikkje vi vinn over fienden i Nord.
Etter det eg forstår, er det du som er fienden i Nord.
-Dei døde er fienden. -Dei døde.
-Er det ein annan metafor? -Dei dødes hær nærmar seg.
Du kjenner meg ikkje godt, men trur du eg lyg eller er galen?
-Ingen av delane. -Dei dødes hær finst.
Kvitvandrarane og nattkongen finst.
Kjem dei seg over muren, mens vi driv og kjeklar ...
Då er det ute med oss.
Eg blei fødd i Drakestein.
Ikkje at eg kan hugse det.
Vi flykta før Roberts snikmordarar kom. Robert og far din var bestevenner.
Eg lurer på om far din visste at Robert bad nokon drepe ei lita jente i krybba.
Ikkje at det har noko å seie no.
Eg har budd i utlandet i alle år. Mange menn har prøvd å drepe meg.
Eg hugsar ikkje namnet på dei alle.
Eg er blitt seld som om eg var ei avlshoppe.
Eg er blitt lenka fast og forrådd. Eg er blitt valdtatt og sverta.
Veit du kva som har halde meg oppe i alle åra i eksil?
Tru.
Ikkje på nokon gud. Ikkje på mytar og legender.
På meg sjølv.
På Daenerys Targaryen.
Ingen hadde sett ein drake før barna mine kom til verda.
Dothrakiane hadde aldri kryssa noko hav. Dei gjorde det for meg.
Eg blei skapt for å herske over Dei sju rika. Og eg skal herske.
Du herskar over ein gravplass om vi ikkje vinn over nattkongen.
Krigen mot søster mi er i gang.
Du kan ikkje vente at vi skal halde igjen for heller å kjempe mot ... det du såg.
Du trur han ikkje, og ja, det høyrest ut som vås.
Men skjebnen som førte Daenerys Targaryen hit, gjorde Jon Snø til konge i Nord.
Du førte dothrakiar til Westeros. Han knytte band med villfolket.
Han blei øvstkommanderande og konge utan å ha krav på tittelen. Han er bastard.
Dei harde jævlane valde han som leiar fordi dei trur på han.
Det du ikkje trur finst, har han sett i auga. Han slost mot det.
Han risikerte livet for folket. Han fekk ein kniv i hjartet og ofra seg ...
Om vi ikkje legg bort uvennskapen og står saman, døyr vi.
-Då er det det same kva skjelett som tronar. -Då kan du like godt knele og sverje truskap.
-Vi vinn over søster mi, og så tar vi Nord. -Vi har ikkje tid.
-Vi har ikkje tid til å diskutere ... -Det tar ikkje tid å knele og sverje eid.
Korfor skulle eg gjere det?
Ikkje for å vere frekk, men eg kjenner ikkje deg. Du sit på trona fordi far din gjorde det.
Far min kjempa for å styrte Galnekongen.
Lordane i Nord har tillit til meg som leiar, og eg vil halde fram med å leie dei.
Det er på sin plass.
Det er òg på sin plass å påpeike at eg er rettmessig dronning av rika.
Så lenge du kallar deg konge av det nordlegaste av rika, er du ein opprørar.
Orsak. De må vere slitne etter den lange reisa. De må få dykk eit bad og eit måltid.
Idriso jin mahrazhis gacheshaan mori. Ti morea check, vosma vitihiri mora.
Er eg fangen din no?
Ikkje endå.
Dei jernfødde og dornarare er blitt angripne. To-tre skip slapp unna. Dei andre blei tekne.
Ellaria og sandslangane er døde eller tekne. Greyjoyane òg.
Alle?
-Søster di er død. -Euron har henne.
Du såg at han tok henne?
-Du kom deg unna. -Eg greidde ikkje å redde henne.
Du hadde ikkje lege her om du hadde prøvd.
Dette er livet. Sjå på dei. Dei jublar for Greyjoy.
Eg må berre seie det: Eg blir kåt av det.
Du skulle sett fjeset på vesle Theon rett før han hoppa på sjøen. "Nei ...!"
For ein tulling.
Hore! Hore! Hore!
Dronning, ta imot denne gåva frå alle dei lojale undersåttane på Jernøyene.
Eg gir deg det ingen annan mann har klart å gi deg: rettferd.
Ein rettferdig dom over dei som drap dotter di.
Du har vist at du er den beste kapteinen på dei fjorten hava, og ein sann venn av krona.
-Du fortener meir enn ein sann venn. -Du fortener ei påskjønning.
Det finst berre éi påskjønning.
Du skal få det du ønsker deg.
Når krigen er vunnen.
Euron Greyjoy skal leie sjøstyrkane, og Jaime Lannister hæren -
- når sønene og døtrene av Westeros skal forsvare landet.
Det finst ikkje noko betre: folkets kjærleik.
-Du kjenner nok ikkje kjensla. -Dei spytta på søster mi nyleg.
Vender du deg mot oss, skal eg juble når hovudet ditt står på påle.
Dei liker avhogne hovud.
Du ... Har du nokon råd, vil eg gjerne høyre dei. Når vi får tatt ein prat, som brør.
-Råd? -Liker ho at ein er forsiktig? Eller røff?
Ein finger opp i rumpa? Ikkje no ... Vi snakkast.
Du skal vite at eg forstår.
Vi er fiendar, men eg skjøner kva som driv deg.
Eg var der då sir Gregor knuste hovudet på elskaren din.
Når eg lukkar auga, høyrer eg skallen knekke, og lyden av skriket ditt.
Eg har aldri høyrt noko liknande. Lyden av ekte kjærleik.
Oberyn var flott. Han hadde så elegante rørsler. Han var så dyktig med spydet.
Sjølv sir Gregor måtte gi opp.
Hadde han berre latt vere å krenke han. Han kunne latt Gregor døy.
Men han var ikkje typen.
No ligg han i ei grav.
Sir Gregor, derimot, er sterkare enn nokon gong. Det må vere tungt.
Då dotter mi blei tatt frå meg ... Den einaste dotter mi ...
Du aner ikkje korleis det er — ikkje før du har mista eit barn.
Eg gav henne bryst, sjølv om dei bad meg gi henne til amma. Eg orka ikkje synet.
Eg fekk aldri ha noka mor. Men det fekk Myrcella. Ho var mi.
Du tok henne frå meg! Korfor?!
Det har ikkje lenger noko å seie.
Dotter di er vakker, ho òg.
Brune auge ...
Leppene ...
Slik ei vakker dornisk jente.
Ho er vel yndlingsbarnet ditt. Ein skal ikkje ha yndlingsbarn, men vi er berre menneske.
Vi er glade i dei vi er glade i.
Eg beklagar, meg eg skjøner ikkje kva du seier. Det må vere frustrerande.
Vi tar dei vala vi tar.
Du valde å drepe dotter mi. Du må ha kjent deg mektig etterpå.
Kjenner du deg mektig no?
Eg søv ikkje godt. Ikkje i det heile tatt.
Eg ligg og ser for meg korleis eg kan drepe fiendar.
Korleis øydelegge Ellaria Sand, som drap dotter mi?
Sir Gregor kan alltids knuse skallen din, slik han knuste Oberyns. Poetisk. Men for raskt.
Han kan alltids knuse skallen på dotter di. Ho er så vakker.
Tanken på at dette nydelege ansiktet skal sprekke som eit egg ... Det blir feil.
Mamma ...!
Qyburn er svært dyktig. Han veit kva gift Myrcella fekk.
-Langt adjø? -Lang avskjed.
-Kor lang tid tar det? -Timar, dagar ... Det spørst på helsa.
-Men det er sikkert at ein døyr? -Ja, det er sikkert.
Dotter di døyr her, i cella.
Du skal vere her og sjå henne døy.
Du skal vere her så lenge du lever.
Nektar du å ete, pressar vi maten ned.
Du skal leve, så du får sjå dotter di rotne. Det vakre ansiktet skal bli til bein og støv.
Heile tida skal du reflektere over vala du har tatt.
Vaktene må komme med nye faklar med jamne mellomrom, så ho ser alt.
Nei.
Ikkje.
-Kva er det du gjer? Ingen må sjå oss. -Eg er dronning. Eg gjer som eg vil.
-Du har fått besøk frå Braavos. -Fint. Vi treng nye sengeklede.
Det skal straks bli, dykkar nåde.
Nei takk.
Kondolerer, dykkar nåde. Dei seier son din var ein kjekk ung mann.
-Du kom ikkje hit for å kondolere. -Eg vil kondolere og gratulere.
Å bli dronning over Dei sju rika er ei bragd.
Jernbanken set pris på at du frigjorde trona frå overtru og lovbrytarar.
-At Baelor-tempelet blei rive, er tragisk. -Det hender tragediar er naudsynte.
-Ein treng orden og leiing. -Jernbanken ber om gull.
Far din modererte heller ikkje språket sitt. Ja, gjelda er stor.
Du er involvert i fleire ulike konfliktar, og krig kostar.
-Du veit at ein vinn krigar med gull. -Kvelva er tomme. Mannen din øydsla.
Dei rike allierte er blitt fiendar, og du er omringa av rivalar.
-Jernbanken veddar om ein vinnar. -Vi veddar aldri. Vi investerer i suksess.
Fjong måte å seie "vedde" på.
Krigane er i gang. Eg tok første stikk. Eg halshogg den dorniske slangen.
Armadaen min eig Smalsjøen. Euron Greyjoy er lojal.
Inntil vidare.
Daenerys Targaryen har tre store drakar. Kan trebåtane stå imot elden dei pustar?
Drakane er ikkje usårlege, slik somme trur.
La oss snakke om jenta. Vil du investere i henne?
Eg tippar Jernbanken investerte i slave- handelen, før Daenerys sette slavane fri.
-Slavehandelen ligg brakk no, sant nok. -Ho er meir revolusjonær enn monark.
Kva erfaring har banken med revolusjonære? Lannisterane har gjeld, men betaler alltid.
Betaler slavar, dothrakiar og drakar?
-Som far, så dotter. -Gi meg fjorten dagar. Du skal få bu her.
Når du reiser tilbake til Braavos, kan eg love at gjelda er nedbetalt.
Eg gjekk ned hit for å gruble over at eg ikkje føresåg Greyjoy-åtaket.
Det er vanskeleg no. Du ser mykje betre ut når du grublar.
-Då føler eg at eg grublar dårleg. -Eg er fanga på øya.
Eg vil ikkje seie du er fanga. Du kan gå rundt i borga og kor du vil.
Eg kan ikkje gå til båten. De tok båten.
-Vi tok ikkje båten din. -Eg orkar ikkje ordspel no. Dei døde kjem.
Finn ut kva vi gjer med den stolne flåten, så ser eg kva vi gjer med dei døde vandrarane.
Hadde nokon fortalt meg om kvitvandrarane og nattkongen ...
De trur meg sikkert ikkje.
-Eg trur deg. -Du gjorde ikkje det før.
"Grumlefinkar og skrømt", kalla du dei.
-Du sa det var tullprat. -Det var tullprat. Alle visste jo det.
Men så såg Mormont dei. Og du såg dei.
Eg stoler meir på ein ærleg mann enn på det alle veit.
Korleis får eg folk til å skjøne at ein fiende ingen trur på, er på veg?
-Godt spørsmål. -Ja. Eg treng eit svar.
Folk har ikkje hjerne til slike store problem. Kvitvandrarar. Nattkongen. Dei dødes hær.
Det er lettare å konfrontere eit velkjent udyr som søster mi.
Eg er nøydd til å hjelpe folket mitt med å førebu seg.
Eg kan ikkje hjelpe dei herifrå.
Eg har lyst til å dra.
Det er lite sannsynleg at du blei konge ved å gi opp så lett.
Alle bad meg lære av feila far min gjorde: Ikkje reis. Ikkje møt dotter til Galnekongen.
Og her står eg.
-Ein tosk frå Nord. -Ingen barn er far sin.
Heldigvis for oss.
Det bur gjerne meir i inntrengarar og toskar enn ein trur.
Daenerys kunne reist til Westeros for lenge sidan, men blei, og berga mange menneske.
Somme er her på øya. Du kan jo spørje kva dei synest om dotter til Galnekongen.
Ho beskyttar folk mot udyr, slik du gjer. Derfor kom ho hit.
Ho reiser ikkje nordover for å slåst mot noko ukjent etter eitt møte med deg.
Det er ikkje rimeleg å be om.
Har du noko rimeleg å be om?
-Kva meiner du? -Kanskje du er ein tosk.
Er det noko eg kan gjere for å hjelpe deg?
-Drakeglas. -Ja. Vulkansk glas. Obsidian.
-Han seier du har mengder. -Glas ...? Vi har mista to allierte.
Derfor snakka eg med Jon Snø, som er ein potensiell alliert.
Kva vil kongen i Nord med drakeglas?
Det kan brukast som våpen. Det tar livet av kvitvandrarar.
Det stansar dei. Øydelegg dei. Eg er usikker på terminologien.
Kva meiner du om dei dødes hær, kvitvandrarar og nattkongar?
Eg skulle ønske Jon Snø tok feil.
Men som ein vis mann sa: Ein skal ikkje tru noko berre fordi ein ønsker å tru det.
Kva vis mann var det som sa det?
Eg hugsar ikkje.
Du legg fram eigne syn som om dei var etablerte?
Det ville eg aldri gjort — mot deg.
Grunnen til at eg trur Jon Snø, er at han er her. Alle rådde han til å la vere å dra hit.
Han kom likevel. Du treng ikkje tru han, men la han hente ut drakeglaset.
Tar han feil, er det verdilaust. Du kjende ikkje eingong til det.
Gi han noko ved å gi han ingenting.
Ta eit steg nærmare eit forhold til ein mogleg alliert.
Gi han noko å henge fingrane i mens vi konsentrerer oss om Casterlyberget.
Kva var det sir Davos sa ... Han fekk ein kniv i hjartet og ofra seg for folket?
Dei treng noko å tru på, hardt som livet i Nord er.
Litt av eit syn.
Eg gav dei namn etter brørne mine. Viserys og Rhaegar. No er dei døde.
Du mista to brør, du òg.
Folk trudde drakane var utdøydde, men her er dei.
Alle bør gå i seg sjølv.
-Du har snakka med Tyrion. -Han er handa mi.
-Han liker å snakke. -Vi liker alle det vi er gode til.
Du veit at Cersei ikkje får behalde jerntrona.
Og eg står fast på kva rike som høyrer trona til.
Du får hente ut drakeglas og smi våpen av det. Du skal få utstyr og arbeidskraft.
Takk skal du ha.
Då trur du meg, når det gjeld nattkongen og dei dødes hær?
Du bør sette i gang, Jon Snø.
-Kor mykje har vi? -4000 bushels.
-Kva betyr det? -At vi har mat til alle for eit år.
Kanskje meir.
-Kor lenge har den lengste vinteren vart? -Eg er ikkje sikker ...
Eg skal sjå. Meister Luwin arkiverte alle skriftrullar.
Vi har ikkje nok mat, særleg om Nord- hæren kjem hit for å forsvare Vinterfall.
-Det ser slik ut. -Vi må bu oss på at det skjer.
Uansett trugsmål er dette den tryggaste staden.
Vi må bygge opp kornlagera. Eventuelt ubrukt korn får folk tilbake.
Om heile Nord må flykte, får dei ikkje tid til å ta med seg korn.
-Klokt, mylady. -Meister Wolkan, du tar deg av det.
Dekker dei brystplatene med skinn? Det burde dei. Det blir svært kaldt.
Det burde dei verkeleg. Unnskyld, mylady ...
Korfor er dei ikkje kledde i skinn?
Det å leie kler deg.
Nordbuarane ser mot nord, mot farane bak muren.
Eg kjenner Cersei. Vender ein seg mot henne ...
-Du kjenner ikkje Cersei. -Det eg meiner ...
At kvinna som drap mor mi, far min og bror min, er farleg? Takk for tipset.
Eitt av to vil skje. Enten vinn dei døde over dei levande, -
- og då treng vi ikkje uroe oss meir. Eller så vinn livet. Og kva skjer då?
Ikkje gå i krigen i Nord. Eller i Sør.
Gå i alle krigar. Overalt. Alltid. I tankane ...
Alle er fiendar. Alle er venner.
Alt som kan skje, skjer, alt på same tid.
Tenker du slik, blir du aldri overraska.
Alt som skjer, har du sett før.
Lady Sansa, kom til porten!
Hei, Sansa.
-Eg skulle ønske Jon var her. -Ja. Eg må snakke med han.
Den siste ektefødde son til far din ...
No er du lord av Vinterfall.
Eg kan ikkje bli lord av Vinterfall. Eg kan ikkje bli lord. Eg er ramnen med tre auge.
Dette skjøner eg ikkje.
-Det er vanskeleg å forklare. -Prøv. For mi skyld.
Det betyr at eg kan sjå alt. Alt som har hendt. Med alle.
Alt som hender akkurat no.
Berre stykkevis og delt. Fragment.
Eg må lære å sjå betre. Når den lange natta kjem, må eg vere klar.
Korleis veit du dette?
-Ramnen lærte meg det. -Du sa du er ramnen.
Som sagt er det vanskeleg å forklare.
-Bran ... -Eg er lei for alt du har lidd.
Eg er lei for at du leid her. Heime.
Det var slik ein vakker kveld.
Det snødde.
Akkurat som no.
Og du var vakker.
I den kvite bryllaupskjolen.
Eg må inn igjen, Bran.
Eg blir her litt til.
-Gjer det vondt? -Litt. Mindre enn før.
Infeksjonen er ikkje lenger aktiv. Uvanleg.
Usannsynleg. Det er freistande å tru at heile det øvste hudlaget blei fjerna, -
- og at såra blei behandla med salve.
Det veit eg ingenting om. Eg blei berre plutseleg betre.
Eg tenkte det hjelpte å få kvile.
Og klimaet.
Klimaet, du.
Du kan dra herifrå, gut. Rommet er for dei som er sjuke.
Tarly, vi må prate saman i kveld.
Kor ille er det?
Det får eg vel svar på i kveld.
Kor skal du reise?
Eg gav opp idet eg såg at eg var smitta.
Eg visste at eg kom til å døy. Eg skulle ta livet av meg.
Daenerys Stormfødd fekk meg til å endre syn. Eg høyrer til hos henne.
Eg står i gjeld til henne, og til deg.
Far din redda meg. Så dette var det minste eg kunne gjere.
-Eg håpar vi sest igjen. -Det håpar eg òg.
-Du behandla han. -Ja.
Kven bad deg behandle han? Kven gav deg og alle forbod mot å behandle han?
-Eg meiner du gjorde det. -Du behandla han likevel.
Eg forbaud det fordi det er farleg og sjeldan heldig. Du kunne blitt smitta og smitta andre.
Du kunne utsletta heile citadellet.
Du gjorde ikkje det. Det er eit krevjande inngrep.
Mange meistrar med ekspertise har freista å gjere det, og mislykkast. Men du lykkast.
-Korleis greidde du det? -Eg las bøkene og følgde rettleiingane.
Han lever, takka vere deg.
Du skal vere stolt av deg sjølv.
-Takk, erkemeister. -Kom hit.
Alle desse manuskripta og skriftrullane ligg og rotnar. Du må lage kopiar.
Du har lyst på ein premie, du.
Premien er at du ikkje blir utvist frå citadellet. Du får sette i gang.
Ver forsiktig med papirmidden. Dei liker kjøt òg.
-Vi må senke flåten til Euron Greyjoy. -Han har øydelagt delar av flåten vår.
-Viss vi sender båtar ... -Eg snakkar ikkje om båtar.
Må du reise sjølv? Båtane kan vere kor som helst og fleire stader.
-Du kan ikkje fly rundt over havet aleine. -Eg har Drogon, Viserion og Rhaegal.
-Ingen kan skade dei. -Dei kan skade deg, med éi pil.
Det er altfor risikabelt. Du er altfor viktig.
-Og Casterlyberget? -Dei usulka er på veg.
Kva ventar dei der?
Ein krevjande situasjon. Dei veit at vi kjem.
Cersei trur at alt eg vil i livet, er å øydelegge hus Lannister. Ho er klar.
Ingen har nokon gong tatt berget. Hæren blei bygd opp av far min.
Dei er veltrena og velutstyrte. 10 000 menn.
Dei er klare.
Portane er ugjennomtrengelege.
Kampane på muren blir harde. Vi kjem til å lide tap. Mange døyr.
Akkurat som far min sa dei kom til å gjere.
Det er interessant: Far min bygde huset opp frå ruinane, hæren og Casterlyberget, -
- men ikkje kloakksystemet. Jobben gjekk til ein som stod lågt på rangstigen: meg.
Han hadde rett: Eg stod lågt og heldt meg med andre som stod lågt. Kvinner.
Far min ville ikkje vite av slikt. Eg fekk ikkje ha besøk.
Så då eg bygde kloakksystemet, tilpassa eg det.
Det gjekk ein tunnel frå ei lita grotte til eit av hovudvakttårna.
Det er ein bra stad for nedrige syslar: under bakken.
Casterlyberget er eit ugjennomtrengeleg fort.
Men som ein venn av meg sa: "Gi meg ti sterke menn, og eg skal trenge inn."
Og slik startar det.
Dei møter storparten av hæren. Dei er for få. Dei har færre våpen.
Men hæren til søster mi kjempar av frykt.
Dei usulka kjempar for noko større: fridom, og den som gav dei fridom.
Dei kjempar for deg. Derfor kjem dei til å sigre.
Er det ingen igjen?
Dei skulle vere fleire enn dette. Mange fleire.
Kor er dei? Kor er resten av Lannisterane?
-Det er gjort? -Det er det.
Og no græt regnet over salane våre.
-Kjempa vi godt? -Så godt ein kunne vente.
Det var aldri vår sterke side. Gylne roser, ja vel.
Bror din trudde de ville forsvare Casterlyberget.
Berget er ikkje verdt noko særleg.
Gode barndomsminne sikrar ikkje Cersei trona.
-Derfor lét du dei ta det. -Inntil vidare.
Euron Greyjoy brende skipa. Vi tømde lagera.
Dei vil til slutt måtte gi opp og gå heile vegen tilbake.
-Og den eigentlege hæren din flytta du? -Som Robb Stark gjorde i Kviskreskogen.
Ein lærer alltid av feilsteg.
Du må ha blitt veldig klok.
Far min sa eg var treg.
Om han var så smart, korfor tok han ikkje Høgemark straks gullgruvene var tomme?
Eg vil tru eg får høve til å spørje sjølv, snart.
Eg skal ikkje lenger "lære av feilsteg".
Korleis har du tenkt å gjere det? Med sverdet ditt? Var det ikkje Goffreys?
Ikkje at han nokon gong brukte det. Kva var det han kalla det?
-Enkejammeren. -Han var eit jævla hespetre.
Eg gjorde mykje fælt for å beskytte familien min. Eller eg såg ordrane mine bli utførte.
Eg sov godt likevel. Det var nemleg nødvendig.
Det som var nødvendig å gjere for å trygge hus Tyrell, gjorde eg.
Men søster di har gjort ting ...
Eg kunne ikkje eingong sjå det for meg. Det var feilsteget: Fantasien kom til kort.
-Ho er eit udyr. Det veit du. -Mot deg, heilt sikkert. Og mot andre.
Men etter at vi har vunne, og ingen kan opponere, og verda ho bygde, er fredfull, -
- trur du verkeleg dei vil vri seg over måten ho bygde verda på?
Du elskar henne. Du gjer det.
Stakkars tåpe.
-Ho tar knekken på deg. -Det er mogleg.
Men det er ikkje mykje å tene på å snakke om det med deg.
Du kan ikkje få betre garantiar på at det du seier, blir verande her.
Men kanskje du har rett: Har ho drive deg så langt, er det utanfor din kontroll.
Ja. Det er det.
Ho er ein sjukdom. Eg angrar på at eg har bidratt til å spreie han. Det vil du òg.
Eg trur vi er ferdige her.
-Korleis vil det skje? -Cersei hadde fleire forslag.
Piske deg fram i gatene og halshogge deg. Flå deg levande. Henge deg frå bymuren.
Eg fekk henne frå det.
-Blir det smertefullt? -Nei. Det har eg sett til.
Eg vil ikkje døy slik son din døydde, med krafsande hender og frodande munn.
Blodraude auge, lilla hud. Det må ha vore frykteleg for deg.
Som gardist. Som far. Det var frykteleg nok for meg.
Ei sjokkerande hending. Det var ikkje det eg ønskte.
Du skjøner, eg hadde aldri sett gifta verke.
Sei det til Cersei. Eg vil at ho skal vite at det var eg.